Bij BMA draait dit eerste jaar vooral om bandopbouw, zelf nadenken en samenwerken. En dat vroeg soms om uitleg aan mensen om Willem heen, want Harley deed niet altijd direct wat er gevraagd werd.
Groei door vertrouwen
Willem en Lianne werkten onder andere samen aan: rustig door de stad lopen, onder tafel liggen bij Brownies & Downies en wachten bij de kassa’s. De training was soms een uitdaging, maar met huiswerk, filmpjes en hulp van dochter Rosalie vond het trio een fijne manier van leren. Tijdens de Basistest zag de examinator zelfs hoe natuurlijk hun samenwerking was geworden.
Ontmoetingsplek
Willem en Harley maken dagelijks een rondje door Alkmaar. Even een stukje worst halen bij de slager, een croissantje bij de bakker, lunchen bij Brownies & Downies maar vooral: contact maken. Harley opent deuren, letterlijk en figuurlijk. Ze is Willem’s sociale ijsbreker, waardoor gesprekken vanzelf ontstaan en zijn wereld groter werd.
Signaleren met een staart
Naast gezelschap is Harley vooral opgeleid als epilepsie-assistentiehond. Ze herkent aanvallen, drukt de alarmknop in, brengt medicatie en blijft dichtbij als het misgaat. Ze reageert op subtiele signalen nog vóór Willem dat zelf voelt. Sinds haar komst heeft Willem geen grote tonisch-clonische aanval meer gehad, iets wat hij zelf nog nauwelijks kan geloven.
Een hecht team
Harley is er ook op moeilijke dagen: bij nachtmerries, nachtelijke aanvallen, of simpelweg om Willem uit bed te krijgen als hij te vaak op snooz drukt. En voor Rosalie is Harley een echte vriendin. Lianne kijkt met trots terug op het traject: vol met koffie, wandelingen en waardevolle gesprekken. 'Willem en Harley zijn uitgegroeid tot een sterk, liefdevol team', aldus Lianne.