Toen mijn partner ziek werd, kon ik voor haar zorgen en hoefde ik niet naar mezelf te kijken. Zodra de thuiszorg het overnam, botste ik weer op mezelf.
Van twijfel naar match
Een assistentiehond? In het begin moest ik er niet aan denken. Dankzij Joop en mijn instructeur Eline van BMA verschoof het van weerstand naar nieuwsgierigheid en daarna naar enthousiasme. Bij het matchen werd het snel duidelijk: Obi koos míj, en ik voelde meteen dat ik met hem weer naar buiten durfde.
Opleiden is werken
Van somber thuis naar dagelijkse structuur en zorgen voor Obi kostte energie, tranen en het leren kanaliseren van boosheid en verdriet. Toch gaf het ritme en kleine overwinningen: samen naar ziekenhuis, therapie, apotheek. Obi is ook een bliksemafleider, de aandacht gaat vaak naar hem, wat mij lucht geeft. Winkelen blijft spannend, maar wie weet.
Wat Obi voor me doet
Obi wekt me bij nachtmerries (soms met z’n tong in mijn oor), waarschuwt als prikkels te veel worden en 'kijkt' achterom, zodat ík minder hoef te scannen op gevaar. Door zijn onvoorwaardelijke liefde voel ik me zekerder; hij is er altijd. We zijn een onafscheidelijk team. Onlangs deden we zelfs onze eerste Tai-Chi-les in het stadspark; een succes voor ons beiden.
De waarde van een assistentiehond
Zie je de meerwaarde van een assistentiehond niet meteen? Loop eens met mij mee. Dan zul je merken hoeveel we nog kunnen leren over assistentiehonden. Want echt normaal wordt het pas als onbegrip plaatsmaakt voor kennis. Aan ons, als we de puf hebben, om het gesprek te voeren. Ik doe dat graag, samen met Obi