Ervaringsverhaal: Laura en Tiba

17-07-2025

Begin 2022 maakte instructeur Jessica kennis met Laura en haar toekomstige assistentiehond Tiba. De klik was er meteen. Tiba, toen 1,5 jaar oud, bleek een ideale match: een rustige en beheerste labradoodle – precies wat Laura nodig had.

De start van hun traject was niet gemakkelijk. Laura heeft de spierziekte SMA, waardoor ze geen fysiek contact kan maken met Tiba en ook geen handgebaren kan gebruiken om haar aanwijzingen te geven. De training en verzorging van Tiba werden in het begin grotendeels overgenomen door Laura’s vader, waardoor Tiba meer op hem gericht was dan op haar. Dit maakte het lastig om een goede band tussen Laura en Tiba op te bouwen. Omdat Laura Tiba niet zelf kon belonen, was het moeilijk om gewenst gedrag te versterken.

Slim hulpmiddel

De doorbraak kwam dankzij een creatieve oplossing: een visvoermachine. Met een op maat gemaakte knop (geprint met een 3D-printer) op het blad van Laura’s rolstoel, kan ze nu zelfstandig een koekje laten vallen als beloning voor Tiba. Hierdoor werd het mogelijk om zélf met Tiba te trainen. In het begin was er nog een tweede persoon nodig om handgebaren aan te vullen, maar dat is in de loop van het traject afgebouwd. Inmiddels voert Tiba al haar taken uit op basis van Laura’s stem.

Nieuwe avonturen

Sindsdien beleven Laura en Tiba samen veel mooie momenten. Zo vloog Laura voor het eerst met het vliegtuig naar Spanje. Dit jaar op vakantie kan Tiba zelfstandig alle deuren voor haar openen. In Nederland gaat Tiba overal mee naartoe. In winkels pakt ze bijvoorbeeld Laura’s portemonnee uit haar tas bij de kassa. Elke dag gaan ze samen naar buiten om te wandelen of te spelen, iets wat ze vóór de komst van Tiba nauwelijks deed.

Meer zelfstandigheid

Laura heeft 24 uur per dag iemand in haar buurt nodig. Maar dankzij Tiba kan ze even alleen in een ruimte verblijven, terwijl haar ouders ergens anders zijn. Tiba is getraind om in noodsituaties op een knop aan de rolstoel te drukken, waarmee hulp wordt ingeschakeld. Ook kan ze Laura’s arm terugduwen op de joystick als die verschuift. Dit alles geeft Laura iets wat ze lang heeft gemist: het gevoel van vrijheid.

Dankzij een vergoeding via Stichting De Hond Kan De Was Doen kreeg Laura de kans om haar eigen assistentiehond op te leiden. Een mogelijkheid waar ze met veel dankbaarheid op terugkijkt.

Afbeeldingen

Volg ons

           

Bultersmekke Assistancedogs © 2024 Disclaimer Privacy

 

Assistance Dogs International Logo

 

 
Cookie-instellingen