Toen het traject begon, moest Ziva door een pootblessure eerst op benchrust. Los in huis was ze onstuimig en wist ze zich totaal geen raad. Ze pakte alles wat los en vast zat, en had nog veel te leren. Ziva werd opgeleid tot signaalhond, maar dat bleek in het begin een pittige opgave.
Bron van steun
Niet alleen omdat ze in de puberteit zat, maar ook omdat Lisette zelf te maken kreeg met zware gebeurtenissen. Ziva voelde deze verdrietige periode ook mee en groeide gaandeweg uit tot een bron van steun voor Lisette.
Achter een glimlach
Tijdens elke training deed Lisette de deur open met een glimlach. Maar daarachter ging iets schuil. Toen haar instructeur Carine vroeg: 'Hoe zie ik aan jou dat je spanning hebt?', antwoordden Lisette en haar moeder in koor: 'Niet.' Het was zoeken naar manieren om elkaar beter te begrijpen, een proces waarin Lisette stap-voor-stap opener werd.
Samen groeien
Wat Lisette wél meteen goed kon, was trainen. Ziva bleek een snelle leerling. Ze leerde geluiden signaleren zoals de deurbel, haar naam, het brandalarm, en het openen en sluiten van deuren. Ook voelt ze Lisette feilloos aan en geeft ze diepe druk wanneer de spanning oploopt, door bijvoorbeeld haar kop op Lisettes schoot te leggen.
Stilstaan
Waar Lisette eerst door de supermarkt vloog of zich snel liet overspoelen door een omgeving, leerde ze nu om zich op Ziva te focussen. Samen even stilstaan, een spelletje te doen of een oefening, dat helpt haar dan om in het hier en nu te blijven.
De verbinding
Instructeur Carine is trots op dit team. 'Lisette en Ziva hebben hard gewerkt om een team te worden en de verbinding op te bouwen die ze nu hebben. Ik wens ze alle geluk, zelfvertrouwen en een mooie toekomst samen toe.'
Langzaam maar zeker raakte Lisette, zoals ze zelf zegt, haar gesloten, stalen gezicht kwijt. Ze leerde van Carine: je emoties mogen er zijn. Ik mag er zijn.